کامران نجف زاده

 به مدرسه رسيد.وارد كلاس شد.بعد از چند دقيقه معلم هم امد.سكوت ترسناكي در كلاس حاكم بود.قلبش تند ميزد.وقتي معلم به او نزديك شد.صداي قلب خودش را به وضوح ميشنيد.سعي كرد اين صدا را از او پنهان كند. نوبت ديدن تكاليف او شده بود.معلم به او گفت:بقيه ي تكاليفت كو؟! تو چرا اينقدر بي نظمي.... ديگه صدايي نمي شنيد.سرش به شدت گيج ميرفت.فقط ضربه هاي محكمي رو روي دستان كوچك يخ زده اش احساس ميكرد و قطره ي اشكي كه روي گونه هاي قرمزش سر ميخورد....

به خدا ايمان داري؟؟؟  خدا تو جوونه ي انجيره ...خدا تو چشم پروانست وقتي از روزنه ي پيله اولين نگاهش به جهان مي افته... خدا بزرگتر از توصيف انبياست... بام ذهن ادمي حياط خانه ي خداست ...خدا به من نزديكه همين قدر كه تو از من دوري...

خدا لبخند زد و دختر به وجود آمد.لبخند زیبای خدا روزت مبارک...

اي نام تو بهترين سر آغاز          بي نام تو نامه کي کنم باز

اي ياد تو مونس روانم              جز نام تو نيست برزبانم

اي کار گشاي هرچه هستند      نام تو کليد هر چه بستند

اي هست کن اساس هستي    کوته ز درت دراز دستي

از آتش ظلم و دود مظلوم           احوال همه تو راست معلوم

هم قصه نانموده داني               هم نامه نا نوشته خواني 

اي عقل مرا کفايت از تو            جستن زمن و هدايت از تو

هم تو به عنايت الهي               آن جا قدمم رسان که خواهي

از ظلمت خود رهايي ام ده         بانور خود آشنايي ام ده  

از خود در او دمید. و لیلی پیش از آنکه باخبر شود، عاشق شد.

سالیانی ست که لیلی عشق می وزرد. لیلی باید عاشق باشد. زیرا خدا در او دمیده است و هر که خدا در او بدمد عاشق می شود.

لیلی نام تمام دختران زمین است؛ نام دیگر انسان.

خدا گفت: عشق فرصت گفتگو است. گفتگو با من. با من گفتگو کنید. و لیلی تمام کلمه هایش را به خدا داد. لیلی هم صحبت خدا شد.

خدا گفت: عشق، همان نام من است که مشتی خاک را بدل به نور می کند. و لیلی مشتی نور شد در دستان خداوند.

دنیا که شروع شد زنجیر نداشت؛ خدا دنیای بی زنجیر آفرید. آدم بود که زنجیر را ساخت، شیطان هم کمکش کرد.

دل زنجیر شد. دنیا پر از زنجیر شد و آدم ها همه دیوانه ی زنجیری!

خدا دنیا را بی زنجیر می خواست و نام دنیای بی زنجیر اما بهشت است.

امتحان آدم همین جا بود. دست های شیطان پر از زنجیر بود.

خدا گفت: زنجیر هایتان را پاره کنید. شاید نام زنجیر شما عشق است.

یک نفر زنجیر هایش را پاره کرد. نامش را مجنون گذاشتند. مجنون اما نه دیوانه بود و نه زنجیری. این نام را شیطان بر روی او گذاشت.

لیلی می دانست خدا چه می خواهد. لیلی کمک کرد تا مجنون زنجیرش را پاره کند. لیلی زنجیر نبود. لیلی نمی خواست زنجیر باشد. لیلی ماند. زیرا لیلی نام دیگر آزادی است...

لیلی گفت: پایان قصه ام زیادی غمگین است. مرگ من، مرگ مجنون. پایان قصه ام را عوض می کنی؟

خدا گفت: پایان قصه ات اشک است. اشک دریاست؛ دریا تشنگی است و من تشنگی ام، تشنگی و آب. پایانی از این قشنگ تر بلدی؟؟؟